Mijn ervaringen met Theater

Wat vind je het leukste aan theater?

Eerst en vooral de uiterst precieze en subtiele dialogen maken theater juist zo mooi. Zelfs de acteurs merken al vanaf de eerste repetities dat hier een heel bijzondere manier van met elkaar praten en elkaar passeren plaatsvindt. Als ik luister naar Horváth’s bewegingen, zoals die van Oskar (“Nu wil ik in je hoofd kunnen kijken, ik wil in je hersenschaal gaan zitten en kijken wat je daarbinnen denkt”), moet ik zeggen dat hij heel dicht bij Georg Büchner, Thomas Bernhard en zelfs Samuel Beckett staat. De “Verhalen uit het Weense Woud” beschouw ik als een tijdloos werk, maar het moet ook zonder enige herkenbare verwijzing naar de tijd worden uitgevoerd.

Je ziet mensen die overweldigd worden door het leven, die het tempo van de economische en sociale ontwikkeling niet meer kunnen bijhouden. Ze proberen dit conflict op de een of andere manier te overdrijven en hun falen te verdoezelen door oppervlakkig te spreken. Ik vind Horváth’s gebruiksaanwijzing over het algemeen zeer nuttig en deel de mening dat de taal van de acteurs vrij moet blijven van duidelijke dialectkleuring. Vooral met Oostenrijkse acteurs is het erg moeilijk om dit begrijpelijk te maken, omdat ze denken dat ze in de beroemde Weense laster moeten vallen.

Hoe belangrijk vind je muziek in een theater stuk?

In al mijn producties heb ik deels rekening gehouden met de muzikale eisen, maar ik heb ook bewust de liederen overdreven die op de Heurigen gezongen worden, bijvoorbeeld om de Weense wals gelukzaligheid te vervreemden. Er zijn ongetwijfeld tragische momenten: wanneer bijvoorbeeld de magische koning na Marianne’s optreden in de Bar Maxim “Ik ben in een onheilspellende stemming” verklaart en dan verder gaat “nu wil ik ansichtkaarten schrijven zodat de mensen van jaloezie barsten als ze van mezelf leren hoe goed ik het doe”. Marianne praat dan met hem en legt uit dat haar zoon zijn naam Leopold draagt. Het is niet wat gewoonlijk domheid wordt genoemd, het is de aangeleerde taal, de kalendertaal, de gezegden waarmee mensen communiceren. Ik zie parallellen met de virtuele realiteit van vandaag, waar mensen via Twitter, Facebook en Instagram in een drastisch verkorte en dus veel minder reflectieve taal onderweg zijn.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *